Po dwóch latach z nowym albumem powraca Mindheal, czyli rzeszowski kompozytor i producent Wojciech Stecko, tworzący muzykę elektroniczną. Muzyk ma na swoim koncie trzy albumy, Pandemic Moods, Sounds Of Dystopia i recenzowany u nas Heart and Mind.
Tradycyjnie już artysta ubiera swoje dźwięki w pewien koncept, który opisuje muzyką. Symbolizuje go już sam tytuł, będący swoistym wejściem w wewnętrzny świat człowieka, jego psychikę. Jak mówi Stecko: to album o człowieku, który zamknął drzwi od wewnątrz i nazwał to domem […] Album odnosi się do epoki, w której mamy więcej przestrzeni, komfortu i technologii niż kiedykolwiek, a jednocześnie coraz mniej obecności. Izolacja nie jest już karą. Staje się decyzją, designem, luksusem. Pustka zostaje opakowana w estetykę, oświetlona i sprzedana jako minimalizm albo prywatność premium. Żyjemy wśród ludzi, ale bez relacji.
I stworzona na Inner Space muzyka jest pewną dźwiękową ilustracją dla tych powyższych, bolesnych dla naszego pokolenia konstatacji. Dlatego jest w tej nowej propozycji od Mindheal dużo ascetyczności, mroczności, chłodu, przestrzeni, ale też wyciszenia, zatrzymania i naturalnie wynikającej z tego zadumy.
Zafascynowany od lat osiemdziesiątych elektroniką Stecko (także w tej bardziej nośnej i komercyjnej odsłonie, jak new romantic), tym razem stawia zdecydowanie na klasyczną szkołę berlińską (tak, jest mocno „TangerineDreamowo”) wykorzystując analogowe syntezatory, hipnotyczne pętle sekwencerów, przy okazji tworząc kosmiczną i medytacyjną atmosferą. Z drugiej strony, po raz kolejny spaja tu dwa brzmieniowe światy, analogowy oraz cyfrowy, zgrabnie nimi żonglując i kontrastując wspomnianą analogową miękkość i głębię z wycyzelowaną i bardzo precyzyjną, nieco odhumanizowaną, cyfrowością.
I choć inspiracje są oczywiste, Stecko potrafi nadać muzyce pewien własny stempel, uzupełnić ją pewnymi smaczkami. I tak inaugurujące całość Luxury Isolation intryguje brzmieniami bliskimi akordeonu a w końcówce niepokojem budowanym smyczkowymi formami, do których artysta ma delikatną słabość. Kolejny Wish You Weren't Here (podoba mi się parafraza – jak sądzę - tytułu słynnego utworu Pink Floyd, zmieniająca jego znaczenie i tym samym idealnie pasująca do konceptu) jest z początku minimalistyczny i nieco eksperymentalny, zaś Neighbours I Never Met, z lekka szamański i plemienny, zdaje się przywoływać ducha naszego Lunatic Soul. Żeby było ciekawiej, otrzymujemy w nim operową wokalizę. A skoro przy głosach jesteśmy. W Cigarettes Over Berlin słyszymy kilkukrotnie męski głos ale też wędrujemy na chwilę do jakiegoś dusznego i gwarnego baru sprzed lat. Z kolei The City Breathes Without Me od początku uderza industrialnym rytmem zespojonym z kobiecą wokalizą o takim etnicznym posmaku.
I takich poszukujących, ciekawych rozwiązań brzmieniowych mógłbym wymieniać więcej, zamknę jednak tę recenzję kompozycją tu dla mnie najciekawszą, bo i być może najbardziej przystępną i nośną. A mowa o The Last Walkman (rozpoczętym zresztą dźwiękami przewijania i uruchamiania tego przenośnego odtwarzacza), odwołującym się silnie do stylistyki lat osiemdziesiątych i mającym w sobie piękne tematy melodyczne, ale głównie wyraźną nostalgiczność, nastrojowość i melancholię.