Choć Kalifornijczycy z Papa Roach szczytu swojej popularności doświadczali ćwierć wieku temu, kiedy to ich „Last Resort” stawał się jednym z największych hymnów pokolenia nu-metalu, to w dalszym ciągu znajdują się w absolutnej ekstraklasie koncertowego grania...
Muzycy już kilkanaście razy gościli w naszym kraju, ostatni raz nawet całkiem niedawno, w czerwcu tego roku, dając w krakowskiej Tauron Arenie niezapomniany gig w ramach Lost Generation. I mimo rychłego powrotu, katowicki Spodek całkiem solidnie wypełnił się fanami amerykańskiej formacji.
Bo to wciąż koncertowy pewniak, istna petarda z kanonadą rozpędzonych, ciężkich ale i nośnych, melodyjnych hitów, które nie pozwalają podczas występu na chwilę wytchnienia. Do tego zespół przywiózł ze sobą potężną produkcję. Ogromny trzyczęściowy ekran z tyłu sceny i dwa mniejsze po jej bokach, które prezentowały klipy ale przede wszystkim muzyków na scenie, wybuchające dymne słupy, intensywne światła i wreszcie mocne brzmienie godne tej muzyki, musiały budzić szacunek.
Artyści już na samym początku kupili zebranych. Przy zawieszonej przed sceną potężnej białej kurtynie odpalili z taśmy Livin' on a Prayer Bon Jovi i za chwilę – w rytm tego hitu – pojawili się na… owej kurtynie zmierzając na tę scenę, prowadzeni przez backstage’ową kamerę. Entuzjazm był niesamowity, tym bardziej, że znajdujący się na pierwszym planie Jacoby Shaddix odziany był w polską flagę i widać było, że jest energetycznie nabuzowany.
Jacoby to zresztą oddzielny temat. Jego sceniczna charyzma, wszędobylskość, fantastyczny kontakt z publicznością, którą dyrygował, jak chciał, wychodzenie do niej i śpiewanie wraz z fanami przy barierkach oraz świetna forma wokalna musiały budzić respekt i podziw przy…, cóż by nie powiedzieć, półwieczu na karku.
Koncert rozpoczęty jednym z ich największych hitów Between Angels and Insects z Infest od samego początku rozśpiewał zebranych a potem z każdą chwilą było jeszcze lepiej, mimo że za moment poleciała rzecz całkiem nowa, Kill the Noise z Ego Trip. Z tego ostatniego jak dotychczas albumu wybrzmiały jeszcze dwa kawałki: Liar, w którym Jacoby „posadził” zebranych na płycie przed wyskokiem, oraz przebojowe Always Wandering. Zresztą, momentów podczas tego występu było mnóstwo. Jak świetny gościnny udział Florenta Salfatiego, wokalisty Landmvrks, w nowym, wybuchowym singlu See U in Hell, wsparcie od Cullena Moore’a ze Sleep Theory w Born for Greatness, piękny hołd dla Prodigy w postaci coveru Firestarter, niesamowite wykonanie pięknego Scars, czy wreszcie, na sam koniec, małe wycinki z Break Stuff Limp Bizkit i Chop Suey! System Of A Down szybko przechodzące w obowiązkowy finał w postaci Last Resort.
Supporty też nie zawiodły. Amerykanie ze Sleep Theory wypełnili swój trwający nieco ponad pół godziny set kompozycjami z debiutanckiego Afterglow. Numerami z wielkimi refrenami i sporym ciężarem, takimi jak Fallout, Gravity, Stuck in My Head, Numb, czy Static. Tu też prym wiódł frontman, Cullen Moore, który - mimo dopiero schodzącej się publiki - dawał z siebie wszystko.
Grający trochę dłuższy set Francuzi z Landmvrks to już u nas znana i ceniona metalcore’owa marka. Sam widziałem ich już po raz drugi (poprzednio przed Architects w Gliwicach) i panowie ponownie dali radę. Po raz kolejny zresztą rozpoczęli występ od kapitalnego Creature ze wzniosłym i majestatycznym refrenem a potem było równie ciężko i intrygująco.