W licealnych czasach muzyka gotycka, dark wave, new wave, electro pop, czy new romantic były prawie głównym muzycznym szlakiem, którym podążałem. Potem jednak jakoś porzuciłem tę brzmieniową szufladę…
I może dobrze? Bo wieloletnia przerwa pozwala mi dziś spojrzeć na tę muzykę, nie z perspektywy pewnej nostalgii, czy sentymentu, ale faktycznego jej poziomu i emocji, jakie ze sobą niesie. Szwajcarska formacja Lone Assembly idealnie wpisuje się w to moje ponowne zainteresowanie tą stylistyką. To praktycznie debiutanci, bo kwartet Raphaël Bressler, Glenn Le Meur, Jim Bodeman i Romain Segu zadebiutował EP-ką That Never Happened w 2024 roku a w tym wydał swój pełnowymiarowy debiut Knots & Chains. I od niego wszystko się zaczęło. Dotarł do mnie w recenzyjnej paczce i już po pierwszych przesłuchaniach (i po samym tekście o albumie) wiedziałem, że będę musiał ich zobaczyć na żywo.
Długo nie musiałem czekać. Bo dzięki Independent Music Market grupa jeszcze w roku swojego debiutu po raz pierwszy zawitała do Polski na mini trasę z trzema przystankami. Jeden z nich, ten ostatni, odbył się w kameralnym warszawskim klubie AfterDark na Nowym Świecie.
Zastanawiałem się długo, czy formacja będzie potrafiła oddać na scenie te emocje i swoisty romantyczny chłód pomieszczony na wspomnianym debiucie. Ostatecznie okazało się, że młodzi Szwajcarzy zrobili to z nawiązką! Bo z nieco większym koncertowym zadziorem i klubowym, ale jednak przestrzennym brzmieniem, wszystko zabrzmiało jeszcze piękniej.
Tak naprawdę kwartet ma wszystko, żeby podbijać mroczno-gotyckie sceny. Choć po samym koncercie okazało się, że są przesympatycznymi facetami (wiedzą to Ci, którym chciało się chwilkę po występie na nich poczekać), to na scenie, swoją powierzchownością, potrafili pokazać stosowny do muzyki chłód. Ciemne okulary przeciwsłoneczne, czarne róże wpięte w instrumenty – niby detale, ale robiły klimat. Na osobną uwagę zasługuje wokalista, Raphaël Bressler. Człowiek o głosie jak dzwon, w którego barwie można znaleźć szczyptę Wayne’a Husseya, Iana Curtisa, Andrew Eldritcha, czy Siverta Høyema. Do tego ma tę sceniczną szelmowskość w stylu Jima Morrisona, czy Michaela Hutchence’a i nie chodzi tu tylko o piękne, pofalowane długie włosy.
To nie był długi koncert. Bez żadnych supportów muzycy wyszli o 19:10 i skończyli godzinę później, inaugurując występ potężnym, mrocznym i majestatycznym Call Of The Swift i zamykając go moim absolutnie ukochanym A Dark Score, który wybrzmiał na jedyny bis. Po drodze były oczywiście rzeczy głównie z Knots & Chains (artyści ominęli z niego tylko Fantasy i Paler Streams) ale też Cut The Roses, All Arounf Me, Blue Morning i Seven Souls z wymienionej wyżej EP-ki oraz singiel Keep This Flame.
Cóż, widzę dla nich miejsce na naszym kultowym Castle Party w Bolkowie. Z pewnością będą mocną kartą w festiwalowej talii.
Tekst i zdjęcia: Mariusz Danielak
Fotografia autora z częścią zespołu dzięki uprzejmości Independent Music Market