ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Waits, Tom ─ Big Time w serwisie ArtRock.pl

Waits, Tom — Big Time

 
wydawnictwo: Island 1987
dystrybucja: Warner Music Poland
 
1. 16 Shells From A Thirty-Ought-Six (Waits) [04:17]
2. Red Shoes (Waits) [04:19]
3. Underground (Waits) [02:34]
4. Cold Cold Ground (Waits) [03:26]
5. Straight To The Top (Waits, Cohen) [02:48]
6. Yesterday Is Here (Waits, Brennan) [02:40]
7. Way Down The Hole (Waits) [04:44]
8. Falling Down (Waits) [04:15]
9. Strange Weather (Waits, Brennan) [03:35]
10. Big Black Mariah (Waits) [02:59]
11. Rain Dogs (Waits) [03:36]
12. Train Song (Waits) [04:30]
13. Johnsburg Illinois (Waits) [01:29]
14. Ruby’s Arms (Waits) [04:54]
15. Telephone Call From Istanbul (Waits) [04:16]
16. Clap Hands (Waits) [04:57]
17. Gun Street Girl (Waits) [04:01]
18. Time (Waits) [04:11]
 
Całkowity czas: 67:33
skład:
Tom Waits – Lead Vocals, Guitar, Piano, Organ, Percussion. Marc Ribot – Lead Guitar, Piano, Trumpet. Fred Tackett – Guitar. Ralph Carney – Saxophone, Clarinets, Baritone Horn. Willy Schwartz – Accordion, Hammond Organ, Sitar, Conga. Greg Cohen – Electric Bass, Basstarda, Alto Horn. Larry Taylor – Double Bass. Michael Blair – Drums, Percussion, Bongos, Shake Drum. Richie Hayward – Drums.
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 0
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 1
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 0
Arcydzieło.
› 0

Łącznie 1, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
21.06.2015
(Recenzent)

Waits, Tom — Big Time

Grejpfrutowy Księżyc w sobotnią noc – odcinek 11.

To pierwszy z prawdziwego zdarzenia album koncertowy Toma Waitsa – co prawda ponad dekadę wcześniej ukazał się „Nighthawks At The Diner”, ale to była rzecz dość nietypowa, zagrana na żywo w studiu przed zaproszonymi gośćmi. Tym razem na płycie ukazały się fragmenty dwóch koncertów z trasy promującej „Franks Wild Years”, z San Francisco i LA (odpowiednio 5 i 9 listopada 1987).

Trasa z roku 1987 – przez wielu uważana za najlepszą trasę koncertową Toma Waitsa – miała dość nietypowy charakter. Na płytach Toma od czasu „Swordfishtrombones” przewijała się postać Franka O’Briena – alter ego samego Waitsa, muzyka z prowincjonalnego amerykańskiego miasteczka, naiwnie wierzącego, iż jest tak utalentowany jak jego idole w rodzaju Boba Dylana, który pewnego dnia podpala swój dom i wyjeżdża w poszukiwaniu sławy. Oprócz przyjętej z dość mieszanymi uczuciami sztuki teatralnej, Frank był głównym bohaterem koncertów, rejestrowanych także w formie filmu.

Z „Big Time” jest dokładnie ten sam problem co z „P.U.L.S.E.” – muzyka swoją drogą, ale aspektu wizualnego bardzo tej płycie brakuje. Może nie aż tak jak dziełu Floydów – w wersji bez obrazu nudnemu i pozbawionemu ikry i energii – ale mimo wszystko, bez tych teatralnych scenek, minimalistycznej scenografii i bez widoku Toma, wymachujacego lampą i miotającego się w odjechanym, spastycznym tańcu przy mikrofonie, nieco „Big Time” brakuje. Można też pokręcić nosem na pominięcie niektórych utworów w wersji audio (zwłaszcza „Innocent When You Dream” i „More Than Rain”).

Z drugiej strony, sama muzyka wzbudza jak najbardziej pozytywne doznania. „Big Time” to bardzo fajny dokument eksperymentalnego, „Beefheartowskiego” okresu w twórczości Toma: czasu, gdy klasyczne jazzowanie w stylu tradycyjnych croonerów zastąpiły nawiedzone, szalone popisy rodem z berlińskich i paryskich kabaretów okresu międzywojnia (zresztą Waitsowi elektronicznie obniżono nieco głos, by wypadł jeszcze bardziej chrapliwie, ponuro, groźnie. Nie żeby brakowało tej muzyce chwil zaskakująco subtelnych („Time”!), ale dominuje sceniczne szaleństwo, jak choćby w „16 Shells From A Thirty-Ought-Six”. Albo obłąkanym, klezmerskim tańcu w finale „Rain Dogs”…

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl na Myspace.com ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2017 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.