ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Pink Floyd ─ Is There Anybody Out There? The Wall Live Pink Floyd 1980-1981 w serwisie ArtRock.pl

Pink Floyd — Is There Anybody Out There? The Wall Live Pink Floyd 1980-1981

 
wydawnictwo: EMI Records Ltd 2000
dystrybucja: EMI Music Poland
 
1. MC: Atmos [01:13]
2. In The Flesh? (Waters) [03:00]
3. The Thin Ice (Waters) [02:49]
4. Another Brick In The Wall Part One (Waters) [04:12]
5. The Happiest Days Of Our Lives (Waters) [01:39]
6. Another Brick In The Wall Part Two (Waters) [06:19]
7. Mother (Waters) [07:54]
8. Goodbye Blue Sky (Waters) [03:14]
9. Empty Spaces (Waters) [02:14]
10. What Shall We Do Now? (Waters) [01:40]
11. Young Lust (Waters, Gilmour) [05:16]
12. One Of My Turns (Waters) [03:41]
13. Don’t Leave Me Now (Waters) [04:07]
14. Another Brick In The Wall Part Three (Waters) [01:15]
15. The Last Few Bricks (Waters) [03:25]
16. Goodbye Cruel World (Waters) [01:41]
17. Hey You (Waters) [04:55]
18. Is There Anybody Out There? (Waters) [03:09]
19. Nobody Home (Waters) [03:15]
20. Vera (Waters) [01:27]
21. Bring The Boys Back Home (Waters) [01:20]
22. Comfortably Numb (Gilmour, Waters) [07:20]
23. The Show Must Go On (Waters) [02:34]
24. MC: Atmos [00:37]
25. In The Flesh (Waters) [04:22]
26. Run Like Hell (Gilmour, Waters) [07:05]
27. Waiting For The Worms (Waters) [04:13]
28. Stop (Waters) [00:32]
29. The Trial (Waters, Ezrin) [06:01]
30. Outside The Wall (Waters) [04:28]
 
Całkowity czas: 105:03
skład:
Roger Waters – Bass Guitar, Acoustic Guitar, Clarinet, Vocals. David Gilmour – Electric Guitar, Acoustic Guitar, Mandolin, Vocals. Nick Mason – Drums, Percussion, Acoustic Guitar. Richard Wright – Piano, Organ, Synthesizer, Accordion, Vocals. Andy Bown – Bass, Acoustic Guitar. Snowy White – Guitar. Andy Roberts – Guitar. Willie Wilson – Drums. Peter Wood – Keyboards, Acoustic Guitar. John Joyce – Backing Vocals. Stan Farber – Backing Vocals. Jim Haas – Backing Vocals. Joe Chemay – Backing Vocals. Gary Yudman – MC.
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 2
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 1
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 0
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 2
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 12
Arcydzieło.
› 8

Łącznie 25, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
27.02.2011
(Recenzent)

Pink Floyd — Is There Anybody Out There? The Wall Live Pink Floyd 1980-1981

Wydany w roku 1994 „The Division Bell” okazał się być ostatnią płytą Pink Floyd z premierowym materiałem. Co prawda pogłoski o nagrywaniu kolejnego albumu pojawiały się regularnie, można było natrafić na „stuprocentowo pewne i potwierdzone” informacje co do tytułu nowego dzieła (najczęściej padało „Liquid”), niemniej, jak się okazało, David Gilmour uznał, że potencjał twórczy Pink Floyd wyczerpał się (jak sam ujął – „bak jest pusty”). Tak więc, firma EMI postanowiła co nieco przetrzepać swoje archiwa.

Pierwotnie mówiło się o płycie z nagraniami z sesji dla radia BBC. Co zresztą, pamiętając sukces podobnego albumu Led Zeppelin, wydawało się pomysłem bardzo dobrym tak marketingowo, jak i artystycznie (bo nagrania miały ponoć pochodzić głównie z pierwszej połowy lat 70.). Tym niemniej, ostatecznie do wydania archiwalnych sesji radiowych nie doszło. Zamiast tego, postanowiono wydać album dokumentujący ostatnie koncerty Pink Floyd w czteroosobowym składzie (no, powiedzmy – Wright był już wtedy na prawach muzyka gościnnie towarzyszącego zespołowi), czyli zapis koncertów promujących album „The Wall” z lat 1980-81. Ostatecznie, album ukazał się wiosną 2000 roku.

Wydano go w edycji specjalnej i zwykłej: zwykła to po prostu klasyczne plastykowe pudełko z płytami i książeczką, specjalna (nie różniąca się niczym co do zawartości muzycznej) to sporego rozmiaru książka, z płytami wsuniętymi w małe kieszonki w okładce (co zresztą okazało się sporą wadą tego wydania – najlepiej od razu przełożyć płyty do pudełka, bo bardzo łatwo je porysować przy wkładaniu i wyjmowaniu z kieszonek). A w środku: masa zdjęć, wspomnienia muzyków (całej czwórki), Geralda Scarfe’a (rysunki jego animacji też zamieszczono), Jonathana Parka i Marka Fishera (projektowali scenografię – w książce jest plan sceny), inżyniera dźwięku Jamesa Guthriego.

Od strony edytorskiej: imponująco. A od strony muzycznej? Bardzo udany, znakomity dokument. Kryzys kryzysem, kłótnie kłótniami, ale na scenie panowie potrafili się skupić i dać publiczności świetny show.

Sama struktura „The Wall” niespecjalnie pozwalała na improwizacje, aczkolwiek tam, gdzie się dało, jest sporo rozbudowanych solówek i partii instrumentalnych. Zresztą, jak niektórzy twierdzą, dokładnie tak miały te utwory wyglądać w oryginale, tyle że wytwórnia wymusiła przykrojenie oryginalnego „The Wall” do dwóch płyt winylowych. „The Show Must Go On” jest w pełnej wersji, z dodatkową zwrotką, przearanżowano finałowe „Outside The Wall” jest „What Shall We Do Now”, a instrumentalny mostek, dodany po to, żeby można było dokończyć budowę muru na estradzie, zyskał oficjalny tytuł „The Last Few Bricks” (na bootlegach nazywało się to „Almost Gone”). Są krótkie zapowiedzi, jest też tzw. „surrogate band” – czwórka muzyków „zastępująca” tych właściwych, występująca w plastykowych maskach na twarzach. Są odtworzone z taśmy efekty dźwiękowe, monolog groupie, wrzaski nauczyciela…

Nie da się ukryć – jest to płyta dla fanów. Dla tych, którzy już znają studyjny oryginał „The Wall”. Dla nich – to prawdziwa uczta i znakomita pamiątka, piękny dokument., jak na tą chwilę oprócz pierwszej części "Ummagummy" i koncertu w Pompejach jedyna pełnowymiarowa rejestracja klasycznego składu Pink Floyd na żywo. Jeśli ktoś jeszcze nie zna „The Wall” – niech na początek sięgnie po oryginał. A przy okazji – może by tak do pełni szczęścia wreszcie wydać wizualny zapis koncertów? Podobno rejestracje ostatnich koncertów z 1981 wcale nie wyglądają tak źle, jak twierdzi Waters.  A najlepiej - inne koncertowe archiwalia. Może by tak jednak wydać te sesje BBC?...
 

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl na Myspace.com ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2017 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.