ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Legendary Pink Dots ─ Plutonium Blonde w serwisie ArtRock.pl

Legendary Pink Dots — Plutonium Blonde

 
 
01. Torchsong
02. Rainbows Too?
03. A World With No Mirrors
04. My First Zonee
05. Faded Photograph
06. An Arm And A Leg
07. Mailman
08. Oceans Blue
09. Savannah Red
10. Cubic Caesar
 
skład:
Edward Ka-spel - voice, keys, devices; The Silverman - synths, keys, devices; Martijn De Kleer - acoustic and electric guitars, fuzz bass, banjo and exotic percussion; Niels Van Hoorn - saxophones, flute, bass flute and bass clarinet; Raymond Steeg - mixing and engineering.
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 1
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 1
Niezła płyta, można posłuchać.
› 2
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 4
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 3
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 1
Arcydzieło.
› 1

Łącznie 13, ocena: Dobry, zasługujący na uwagę album.
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
06.01.2009
(Recenzent)

Legendary Pink Dots — Plutonium Blonde

To, że skała może być miejscem twardym, i że każde nowe nagrania Kropek stają się od razu legendarne, jak to pięknie ujął szanowny pan redaktor, autor legendarnego już teraz programu Mini-Max, wielbiciele różowego fenomenu wiedzą od dawna. Najświeższa legendarna, bo jakże mogłoby być inaczej i w tym przypadku, płyta Różowych Kropek o intrygującym tytule Plutonium Blonde, i z równie interesująco wyglądającą blondynką na okładce poprawiającą makijaż, jest pozornie mało wyszukaną propozycją skierowaną do mało wymagających „blond” słuchaczy tego zespołu, którym znudziły się przenikliwe wrzaski proroka opętanego surrealistycznymi wizjami o nadlatujących spodkach, kosmicznych zaślubinach w drodze na Andromedę, szczerej chęci uwolnienia się od gównianej perspektywy życia na chorym ziemskim podwórku i możliwości wyjazdu na Syriusza albo też solennych obietnicach wyzwolenia całej ludzkości spod władzy złośliwego widma od zawsze budzącego w niej nieodparty lęk. Tym razem, Edward Ka-spel, charyzmatyczny frontman holenderskiej grupy, serwuje nam zestaw łatwo przyswajalnych „piosenek”, jednakże, bez efektu zwrotnego tak, jak to często bywa w kontakcie z produktami o nieco innym, jaśniejszym odcieniu różu.
 
‘Torchsong’ otwiera płytę w sposób zdecydowanie rockowy, aczkolwiek brakuje mu tej szorstkości i chropowatości, jaką imponował wstęp do albumu The Whispering Wall, który drapał przyjemnie po uszach riffami Erika Drosta wygrywanymi niedbale w charakterystyczny dla tego gitarzysty punkowy sposób. Miałeś pazurki ale ci się złamały i już nie jesteś dla mnie taki atrakcyjny jak dawniej (Ka-spel, E., ‘Premonition 16’). Nie ulega wątpliwości, iż muzyka zespołu ostatnio nieco spoważniała, a rezurekcyjny ton proroka Ka-spela wyraźnie złagodniał, co, wbrew temu co wyżej napisałem, nie wpływa niekorzystnie na jakość „piosenek” na nowym longplayu Dotsów. ‘Rainbows Too?’ przypomina tęczowy gulasz dźwiękowy zakończony długim elektronicznym transem poprzedzonym niewyraźnym krzykiem Ka-spela ‘…pora odlecieć.’ I tak wraz z zamierającym okrzykiem odlatujemy od gorączki zwanej życiem z całą plejadą dźwięków hen daleko, gdzie nawet Kuranes, by nie dotarł bez odpowiednich środków wspomagających. Samotność, która jest głównym tematem ‘Rainbows Too?’,  ulatnia się gdzieś i już w kolejnej „piosence” ‘A World With No Mirrors’ następuje próba nawiązania kontaktu z najbliższą osobą, która w rzeczywistości okazuje się być tylko konturem tej osoby. Wciąż spadamy w dół cali w dreszczach, w świecie bez luster, gdzie zwierciadło jest tylko płaskim kawałkiem szkła, gdzie rzeki są zawsze suche, gdzie czas i przypływ zawsze cofają się. Nawet histeryczny śpiew Ka-spela nie jest w stanie wydobyć nuty optymizmu z tekstu tej akustycznej „piosenki”. ‘My First Zonee’ zgrywa się na typowy kropkowy żart muzyczny przede wszystkim dzięki figlarnemu Nielsowi. Po nim nadchodzi czas na romantyczny walczyk ‘Faded Photograph’, który po raz pierwszy usłyszałem w łódzkim klubie Jazzga (19.10.2007) [Łukasz… jeszcze raz dzięki za tamten nocleg], a który roztacza aurę przejmującej melancholii za sprawą czarującej elektroniki i flirtujących z nią flecików Nielsa, a także słów Ka-spela, który śpiewa o kimś, kto jest tylko starą wyblakłą fotografią zrobioną podczas ceremonii ślubu zamkniętą teraz w torebce swojej ukochanej z przeszłości: Znalazłem twoje wyblakłe zdjęcie robiąc porządki w pokoju. Stoisz na nim z kieliszkiem wina – dumna i odpicowana. Czyż nie wydawało ci się wtedy, że słońce nigdy nie zajdzie za horyzont…? Wiecznie młodzi z błogosławieństwem po wsze czasy, ubrani bardzo odświętnie. Lecz ja jestem urodzony w środę i przeklęty, by pozostać zamknięty na dnie twojej torebki. Przychodzę do ciebie nocą raz jeszcze, zapominam zapukać… Czy skradając się nie przestraszyłem cię? O nie… na pewno nie ja. Bowiem twoje spojrzenie prześwietla mnie na wylot… To tak boli. W odróżnieniu od nieszczęsnego bohatera utworu ‘Faded Photograph’, który nie jest w stanie już niczym zaskoczyć bliskiej mu osoby, kolejna odsłona Plutonium Blonde zawiera monolog Ka-spela wyrecytowany w podobnym stylu, co słynne ‘Spodki’, niemniej jednak pozbawiony tej szaleńczej kosmicznej furii autora. ‘An Arm And A Leg’ - typowy dla Kropek jazgotliwy trans - przerywa niedługa, folkowa humoreska ‘Mailman’ na mandolinę, klarnet basowy i głos. Potem mamy ‘Oceans Blue’ urozmaicony irytującym terkotem maszyny, który umyślnie zniekształca mroczne piękno błękitu oceanów wygenerowane głównie za pomocą czarującego fortepianu i natchnionego głosu Ka-spela. Afrykańskie ‘Savannah Red’, natomiast, pełni rolę wypełniacza, który udowadnia, że repetytywność nie musi koniecznie oznaczać nudy . Finał płyty (‘Cubic Caesar’) to, podobnie jak ‘Oceans Blue’, ciemniejszy odcień różu upiększony niskim pulsującym beatem i psychodelicznym brzmieniem gitary Martijna De Kleer.
 
W taki dosyć przyjemny sposób kończy się całość płyty Plutonium Blonde – różowej blondynki nie dla wszystkich jej wielbicieli w równym stopniu atrakcyjnej. Co bardziej ambitni słuchacze zarzucają Kropkom, że są one mało ekspresyjne na nowej płycie, niewyraźne jak ta fotografia w torebce starej kochanki, co tłumaczą brakiem perkusisty w zespole. Sam raczej zaliczam się do tych, jak to nieładnie nazwałem na początku mojej recenzji, „blond” słuchaczy i uważam ostatni gest Ka-spela za wyjątkowo rozważny i mądry. Ka-spel wie, że dwa razy do tej samej rzeki wejść nie sposób, dlatego kolejny krążek wydany przez jego band jest nieco inny – odrobinę łagodniejszy, nieobciążony tak bardzo, jak kiedyś elektronicznymi ozdobnikami, ale wciąż wymuszający na nas skupienie i wymagający odrobinę atencji, by móc cieszyć się nim w pełni. A tytułowa ‘Plutonium Blonde’ może nie wygląda tak strasznie pięknie jak ‘The Whore of Babylon’, za to jej jasne, sexy loczki i świeżo nałożony, krwisty make-up z pewnością potrafią zawrócić w głowie tj. zaszumieć w uszach.
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl na Myspace.com ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2017 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.