ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
- 23.04 - Łódź
- 23.04 - Wrocław
- 26.04 - Wałbrzych
- 27.04 - Katowice
- 28.04 - Bielsko-Biała
- 29.04 - Bydgoszcz
- 30.05 - Kraków
- 25.04 - Katowice
- 25.04 - Lublin
- 26.04 - Warszawa
- 27.04 - Łódź
- 28.04 - Włocławek
- 01.05 - Warszawa
- 09.05 - Zielona Góra
- 13.05 - Dąbrowa Górnicza
- 19.05 - Wrocław
- 20.05 - Warszawa
- 31.05 - Łódź
- 02.06 - Kraków
- 15.06 - Kraków
- 17.06 - Kraków
- 18.06 - Warszawa
 

felietony

10.01.2016

Muzyczne podsumowanie roku 2015 według redaktorów Artrock.pl

Muzyczne podsumowanie roku 2015 według redaktorów Artrock.pl
Jak w każdym roku na Artrock.pl nie przeczytacie jednego zestawienia. Cenimy sobie subiektywne opinie naszych redaktorów, a także ich swobodę wypowiedzi! Na kolejnych stronach możecie przeczytać muzyczne podsumowania 2015 przygotowane przez poszczególne osoby, które publikowały na naszych łamach (kolejność alfabetyczna). Zachęcamy do lektury!

strona 1 z 8

Mariusz Danielak

Przed moimi typami, tradycyjna już uwaga. Nie wiem, czy to najlepsze ubiegłoroczne płyty, z pewnością te, do których wracałem najchętniej i najczęściej. A to dużo w czasach, w których każdego dnia zalewani jesteśmy kolejnymi wydawnictwami. Fajny był to rok. Rok, w którym znalazłem dla siebie mnóstwo interesujących dźwięków. A do tego, jak patrzę na poniższy króciutki ranking, spodobały mi się płyty z różnych muzycznych szuflad, niekoniecznie progresywnych…

1. Dave Gahan & Soulsavers — Angels & Ghosts – zachwyciłem się już pierwszym owocem współpracy Soulsavers z Davidem Gahanem – wydanym w 2012 roku The Light The Dead See. Angels & Ghosts wydaje się jeszcze lepszy. Zawiera piękne, przejmujące i niedługie kompozycje zaśpiewane przez Gahana bardzo emocjonalnie. Choć to zupełnie inne muzyczne rewiry, daj Boże, żeby ostatnie produkcje jego macierzystej formacji miały choć połowę tej muzycznej pasji bijącej z Angels & Ghosts.

2. Leprous — The Congregation – znajomi mówią mi, że to rzecz słabsza od znakomitego Coal. Być może, ale to i tak album bardzo progresywny, przełamujący pewne schematy we współczesnym metalu. Nie ma chyba takiego drugiego zespołu, który tak celnie potrafiłby połączyć wyjątkowe piękno z muzyczną agresją.

3. The Neal Morse Band — The Grand Experiment – w przypadku tej płyty absolutnie trudno mówić o jakiejkolwiek oryginalności. Jaki jest Neal Morse, każdy wie. Praktycznie nie zmienia się od lat. Do tego mocno zapracowany. W 2014 roku nagrał mnóstwo płyt, a mimo to na początku 2015 roku udało mu się, ze swoimi wyjątkowymi muzycznymi kompanami, stworzyć jeden z najlepszych albumów od lat. Do tego mam w go w wersji LP+2CD i brzmi wybornie.

4. Europe - War Of Kings – to dla mnie ogromne ubiegłoroczne zaskoczenie. Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek umieszczę album Europe wśród moich ulubionych krążków. A jednak. Lubię hard rocka zagranego z klasą i czuciem. Do tego z kapitalnymi melodyjnymi strzałami. I to wszystko jest na War Of Kings. Strasznie żałuję, że nie dotarłem na ich ubiegłoroczny warszawski koncert. Trochę rekompensuje mi to drugi dysk specjalnej edycji tej płyty, zawierający zapis występu z Wacken.

5. Gazpacho — Molok – kolejny ich koncept, dosyć szybko wydany po świetnym Demonie. I zaskakująco dobry. W zasadzie w ich stylu. Z początku trudny i nieprzystępny, z czasem zyskujący przy każdym przesłuchaniu. Warszawski koncert tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że to ich kolejny duży album.

„Najlepsza piątka” wystarczy, choć płyt, które utkwiły mi w pamięci i często do nich wracałem, było znacznie więcej. Choćby albumy Antimatter (The Judas Table),  God Is An Astronaut (Helios|Erebus), Lonely Robot (Please Come Home), Kingcrow (Eidos), Caligula's Horse (Bloom), Karnataka (Secrets Of Angels), czy wreszcie najlepszy od lat krążek Boskiego Jorna Lande (Dracula: Swing Of Death) nagrany wspólnie z Trondem Holterem. Pozostawię je jednak bez rankingowych numerków.

Nie odmówię sobie jednak przyznania pierwszego miejsca w kategorii „Polska płyta roku 2015”. Bo nie mam tu większych wątpliwości, iż był to album Dzieciom formacji Lao Che. Po kultowym już Powstaniu Warszawskim i wyjątkowym Gospel oraz po okresie mniej wyrazistych płyt, płocczanie powrócili z krążkiem intrygującym i wielobarwnym muzycznie a w warstwie literackiej po prostu mądrym.

Na koniec o koncertowym graniu. Płyt z muzyką z oklaskami, aż tak wyjątkowych, żeby je wyróżniać, nie zauważyłem, choć przyjemnie oglądało mi się nowe DVD Anathemy, Flying Colors, Gazpacho, czy Nosound. Mogę za to z pewnością powiedzieć o moich najważniejszych dwóch tegorocznych koncertach. Niezbyt wielkich, z dala od stadionowych aren. Najpiękniejszy był ten lipcowy, krakowski koncert Camela, na który czekałem 15 lat. I nie zawiodłem się. A wspólne zdjęcie z Latimerem zrobione godzinę po koncercie było prawdziwą wisienką na torcie. I słówko o jeszcze mniejszym koncercie. Tym razem występie Leprous. Tylko garstka ludzi chciała ich oglądać. A szkoda, bo w warszawskiej Progresji po prostu mnie zmiażdżyli.

Czytaj na stronie: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8