ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Sólstafir ─ Berdreyminn w serwisie ArtRock.pl

Sólstafir — Berdreyminn

 
wydawnictwo: Season of Mist 2017
 
1. Silfur-Refur (6:54)
2. Ísafold (4:59)
3. Hula (7:07)
4. Nárós (7:23)
5. Hvít Sæng (7:22)
6. Dýrafjörður (7:32)
7. Ambátt (8:08)
8. Bláfjall (8:00)
9. Svart Blóð (bonus track) (4:50)
10.Samband i Berlin (bonus track) (4:24)
 
Całkowity czas: 67:38
skład:
Aðalbjörn Tryggvason - Guitar, Vocals
Svavar Austmann - Bass
Sæþór Maríus Sæþórsson - Guitar
Guðmundur Óli Pálmason - Drums
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 0
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 1
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 1
Arcydzieło.
› 0

Łącznie 2, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Ocena: 7 Dobry, zasługujący na uwagę album.
21.06.2017
(Gość)

Sólstafir — Berdreyminn

Szósty studyjny album Islandczyków przynosi kolejną dawkę nastrojowego, post-metalowego grania. Dwie poprzednie płyty – „Svartir Sandar” (2011) i „Ótta” (2014) – ugruntowały pozycję grupy i przysporzyły jej rzesze fanów, zwłaszcza dzięki takim utworom jak „Fjara” i „Miðaftann”, które zasłużenie biją rekordy odsłon na YouTube. Nic dziwnego, że nowe wydawnictwo zelektryzowało i – jak to zwykle bywa – podzieliło miłośników zespołu.

Kilka miesięcy temu, jako przedsmak nowego albumu, Solstafir zaprezentował dwa utwory – otwierający płytę „Silfur-Refur” i „Ísafold”. No i się zaczęło. Komentarze w stylu „to już nie to samo”, „Solstafir skończył się na 'Kill'em All'” itp. były na porządku dziennym. Być może trochę dlatego, że promujące nową płytę utwory były... takie sobie. Niby dobre, melodyjne, poprawne, ale brakowało w nich trochę tego klimatu, do którego Islandczycy przyzwyczaili nas choćby na ostatniej płycie. „Silfur-Refur” to solidny, energetyczny kawałek, z charakterystycznym dla Solstafir „kowbojskim” gitarowym motywem, jakby żywcem wyjętym z filmowej ścieżki dźwiękowej autorstwa Ennio Morricone. A „Isafold” brzmi trochę jak... stara Budka Suflera. Wielu słuchaczy dopatrywało się w nim podobieństwa, a nawet plagiatu, utworu Fields of the Nephilim „Psychonaut”. Prawdopodobnie miały to być utwory, które bez problemu puściłaby każda stacja radiowa i faktycznie takie są. Nie tego jednak oczekiwali miłośnicy islandzkiej kapeli.

Na szczęście reszta albumu nie zawodzi. Pierwszy promyk nadziei pojawia się po przesłuchaniu „Hula” – to ładna, spokojna ballada ze smyczkami, może nie tak chwytliwa jak „Miðaftann” z poprzedniej płyty, ale kołysze równie dobrze. Kolejny „Nárós” to już Sólstafir, który dobrze znamy – przestrzenny, z zimnym klimatem, rozpędzający się od wolnej ballady do szybkiego, rockowego kawałka.

Równie rockowo i ciekawie jest w „Hvít Sæng”. Znów pojawiają się nastrojowe smyczki, rzężąca, przesterowana gitara, zmiany tempa i charakterystyczny, „solstafirowy” klimacik. Najpierw jest wolno i smętnie, potem z przytupem. A już naprawdę klimatycznie robi się w kolejnym „Dýrafjörður” – wolne tempo, nastrojowy fortepianowy motyw, przesterowana gitara i wpadająca w ucho smętna melodia tworzą kawałek, którego słucha się z prawdziwą przyjemnością. To jest Solstafir, na który czekałem.

Końcówka płyty trzyma poziom. W przedostatnim „Ambatt” zapada w pamięć charakterystyczny fortepianowy motyw, „gawędząca” gitara i ciekawe chórki. A zamykający album progresywny „Bláfjall” urzeka skomplikowaną konstrukcją, gotyckimi organami, powracającym jak refren chwytliwym klawiszowym motywem i drapieżnym rockowym riffem. Powiedzieć, że dużo tu energii to nic nie powiedzieć – tempo jest nie tyle rockowe, co niemal punkowe, sekcja rytmiczna naparza aż miło, a przy tym jest bardzo melodyjnie. Naprawdę udany finał płyty.

Wokalista Sólstafir, Adalbjörn „Addi” Tryggvason, w jednym z wywiadów określił muzykę grupy jako AC/DC próbujące grać Pink Floyd. I tak trochę jest w rzeczywistości. To muzyka wywodząca się z black metalu, co wyraźnie słychać w mocniejszych kawałkach, ale słychać też wyraźnie, że pełnymi garściami czerpie z hard rocka i podlewa to wszystko psychodelicznym, „pink-floydowym” sosem. W połączeniu z melancholijnym, pełnym desperacji wokalem i sporą dozą elektroniki daje to nową jakość – klimatyczny, wyspiarski post-metal, którego się nie tyle słucha, ile smakuje. Może gdybym nie znał poprzednich dokonań zespołu, ocena byłaby jeszcze wyższa, ale to wciąż bardzo dobre granie.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl na Myspace.com ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2017 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.